waardeloze tv

De charmante Johnny de Mol zat gisteren in De Wereld Draait Door om zijn nieuwe programma ‘waar is de mol’ op Veronica te presenteren. Natuurlijk kon ik het niet laten om even een glimp van het programma op te vangen.

En hier mijn ongezouten mening: wat een waardeloos programma!! Veronica heeft dus gewoon aan Johnny gevraagd wat hij graag zou willen presenteren. Natuurlijk zegt deze verwende, hormonale knul dat hij graag met lekkere wijven wil reizen. Niet dat ik Hanna Verboom en Doutzen Kroes alleen maar als lekker wijven wil afserveren. Het gaat me om de superieure interview en presentatie kwaliteiten van Johnny de Mol. Hebben ze hier echt niet iemand anders voor kunnen vinden??

Ach ja, er moet toch een ‘De Mol’ niet goed kunnen presenteren?!

 http://s01.waarisdemol.veronicatv.nl/deelnemers/hanna-verboom 

Spaanse zonen

Dit weekend zijn voor de 80e keer de Oscars uitgereikt. Alle Oscars zijn naar Europese acteurs gegaan. De Oscar voor beste mannelijke bijrol ging naar Javier Bardem die al eerder voor zijn rol in No Country for Old Men een Academy Award, een BAFTA, een Golden Globe, een SAG en een nu dus ook een Oscar heeft gewonnen.  

Javier Bardem speelt een gestoorde freak in deze film (het is ook echt een mannenfilm). Met mijn zusje zag ik de film in Utrecht en heb de helft van de film met mijn hand voor de buis gezeten. Verder speelt hij ook in Mar Adentro de sterren van de hemel als een verlamde man die euthanasie wil plegen (waargebeurd verhaal)!!

Bijna alle awards, die hij ontving, droeg hij op aan zijn familie die ondanks de onderdrukking van het Franco regime zijn blijven acteren en regisseren. Tijdens zijn speech bij de Oscars droeg hij zijn winst op aan zijn moeder (die ook in de zaal zat) en aan alle Spanjaarden.  

Dat in Spanje de burgeroorlog nog diepe wonden heeft achtergelaten, liet Geert Mak ook al in In Europa zien. In deze aflevering gingen ze terug naar Spanje en lieten ze zien hoe het land nog steeds gebukt gaat onder de naweeën van de burgeroorlog. Veel misdaden zijn niet uitgesproken, de massagraven liggen onaangeroerd op de kerkhoven en vele dorpsgenoten gaan met elkaar om met de kennis dat meerdere van hen in de burgeroorlog ‘fout’ zijn geweest. 

Dat verdient toch wel weer een plaatsje in de Spaanse geschiedenisboeken.

En voor de dames, Javier Bardem is ook het snoepje van de week. 

http://www.youtube.com/watch?v=Mzx1X9Y6sPk 

http://www.youtube.com/watch?v=jX0keCRBT24 

http://www.youtube.com/watch?v=01qgH7LPqUg   

http://geschiedenis.vpro.nl/artikelen/37384858/   

Gemeenschapsdrang

In principe wil iedereen bij een groep horen. Vroeger vonden we dat door bij een kerk te gaan. Tegenwoordig spreken we van individualisering, waar mensen hun eigen weg kiezen en niet meer bij bepaalde groepen horen.

Ik geloof hier helemaal niks van!! En dat het begrip ’individualisering’ niet klopt heeft zich gisterenavond weer bewezen toen ik met mijn zusje bij studentenvereniging Veritas ging eten. Ja mensen, mijn zusje is lid van studentenvereniging Veritas (er zijn wel meer dingen die jullie niet weten). Toen ze besloot om op kamers te gaan in Utrecht (ze was net 18) heb ik toch maar geadviseerd om bij een vereniging te gaan.

Maar nu terug naar het verhaal. Eigenlijk werkt zo’n vereniging net als een kerk; het is een gemeenschap van mensen die samen overeenkomsten delen (ze studeren en willen over het algemeen veel bier drinken), maar je moet er wel wat voor over hebben om lid te worden. Bij een kerk werkt dit over het algemeen ook zo. Je deelt je geloofovertuiging, maar moet hier wel wat voor laten en doen. Bij een vereniging moet je eerste ontgroend (en dit is echt niet leuk) worden en toch wel aanwezig zijn op de vele gala’s, borrels en jaarclubetentjes, maar daar krijg je wel een gezellige vriendinnenclub voor terug waarmee je ook nog eens hele leuke vakanties en momenten mee beleeft. Bij een kerk ga/moet je iedere week naar de kerk, volgt catechesatie, doet belijdenis en je moet nog een aantal genotsmiddelen laten voor wat ze zijn, maar hierdoor zit je wel bij een gemeente die je steunt in moeilijke momenten.

Conclusie: de samenlevingverbanden zij niet zoveel veranderd, maar het grote verschil met vroeger is dat niks vanzelfsprekend is. Tegenwoordig moet je zelf zoeken naar deze verbanden, maar ze zijn er nog steeds (is dat dan individualisering?). En verder sta ik niet meer zo negatief tegenover studentenvereniging. Zolang mijn zusje elke week weer met wilde verhalen thuiskomt, ben ik tevreden.

Nederland

Vaak vergeten we hoe mooi Nederland eigenlijk is.

Als echte Hollanders klagen we in de wintermaanden over het koude en ongure weer dat ons in melancholische stemming brengt. We verlangen naar de zon die ons zal opvrolijken en doet verlangen naar strandfeesten en sangria drinken bij ondergaande zon. Als de zomermaanden dan eindelijk aanbreken vinden we het vaak weer te warm en weten we niet waar we het moeten zoeken als de thermometer 35 aanslaat. We vinden het vaak nooit goed.

Tot dat die heerlijke frisse, zonnige winterdagen aanbreken. Waarbij de zon hoog aan de hemel staat, de frisse wind je wangen laat gloeien en je smeekt om naar buiten te komen. De afgelopen weekenden zie je ‘jan en alleman’ dan ook driftig fietsen, wandelen, hardlopen of genieten van een heerlijk fris biertje op een van de terrassen aan de Amsterdamse grachten.

Natuurlijk kon ik niet achterblijven op deze sportieve explosie en besloot met mijn vriendje 60 km te fietsen van Amsterdam naar het pittoreske Spakenburg. Het veroorzaakte zadelpijn en ander damesleed, maar langs ’s Herenwegen, kwamen Lau en ik op bijzondere en wonderschone plekken terecht. Zoals een verstopt strandje tussen Muiden en Muiderberg.

Ik kan iedereen aanraden om wat vaker de fiets te pakken en Nederland te ontdekken, want zo slecht is ons koude kikkerlandje nog niet.