Gemeenschapsdrang

In principe wil iedereen bij een groep horen. Vroeger vonden we dat door bij een kerk te gaan. Tegenwoordig spreken we van individualisering, waar mensen hun eigen weg kiezen en niet meer bij bepaalde groepen horen.

Ik geloof hier helemaal niks van!! En dat het begrip ’individualisering’ niet klopt heeft zich gisterenavond weer bewezen toen ik met mijn zusje bij studentenvereniging Veritas ging eten. Ja mensen, mijn zusje is lid van studentenvereniging Veritas (er zijn wel meer dingen die jullie niet weten). Toen ze besloot om op kamers te gaan in Utrecht (ze was net 18) heb ik toch maar geadviseerd om bij een vereniging te gaan.

Maar nu terug naar het verhaal. Eigenlijk werkt zo’n vereniging net als een kerk; het is een gemeenschap van mensen die samen overeenkomsten delen (ze studeren en willen over het algemeen veel bier drinken), maar je moet er wel wat voor over hebben om lid te worden. Bij een kerk werkt dit over het algemeen ook zo. Je deelt je geloofovertuiging, maar moet hier wel wat voor laten en doen. Bij een vereniging moet je eerste ontgroend (en dit is echt niet leuk) worden en toch wel aanwezig zijn op de vele gala’s, borrels en jaarclubetentjes, maar daar krijg je wel een gezellige vriendinnenclub voor terug waarmee je ook nog eens hele leuke vakanties en momenten mee beleeft. Bij een kerk ga/moet je iedere week naar de kerk, volgt catechesatie, doet belijdenis en je moet nog een aantal genotsmiddelen laten voor wat ze zijn, maar hierdoor zit je wel bij een gemeente die je steunt in moeilijke momenten.

Conclusie: de samenlevingverbanden zij niet zoveel veranderd, maar het grote verschil met vroeger is dat niks vanzelfsprekend is. Tegenwoordig moet je zelf zoeken naar deze verbanden, maar ze zijn er nog steeds (is dat dan individualisering?). En verder sta ik niet meer zo negatief tegenover studentenvereniging. Zolang mijn zusje elke week weer met wilde verhalen thuiskomt, ben ik tevreden.